The Dallas – Gresham – 191 mijl

Vanmorgen eten we een snel ontbijt in het hotel. Rond 8:15 uur vertrekken we naar Mosier. Het moet een mooie dag worden als we ons reisboek moeten geloven.

Ja, daar begint het al, eerste stop is de Rowena Crest. Dit is niet goed aangegeven langs de snelweg.

Maar de aanhouder wint, dus we genieten half uur later van het prachtige uitzicht op de Columbia River. Het waait behoorlijk hard, maar geeft niet, we staan stevig in onze schoenen.

Hiervandaan vervolgen we onze weg via de OR 35 naar Mosier. Mount Hood domineert de horizon. Bij Bennet Pass, stoppen we even voor een paar foto’s van Mt. Hood. We komen steeds dichterbij de berg. We zeggen het niet vaak genoeg, maar het is echt een prachtige berg, grotendeels door sneeuw bedekt.

Onze volgende stop is de Trillium Lake, dit een mooi meertje waar de Mt. Hood mooi in wordt gespiegeld. We zitten hier op een muurtje er van te genieten. Het ultieme vakantiegevoel komt bij ons nu echt naar boven. Je kunt er prachtige foto’s maken.

Dan rijden we verder tot Timberline Lodge. Dit is een ski-oord in Mt. Hood. Het is al 11 juli en er ligt behoorlijk wat sneeuw. We kunnen de berg bijna aanraken. Je ziet veel mensen op de sneeuw skieën. Mooi gezicht is dat.

In Sandy bezoeken we nog de Jonrud Viewpoint, en zie je Mt. Hood in de verte liggen.

Zeker de moeite waard, als je beetje verslaafd raakt aan deze reus.

We rijden de OR 35 uit tot Gresham en hierna nemen we I84-West. Hier moeten we de OR30-Historic Columbia River Highway op om bij de Portland Womens Forum viewpoint te komen. Het is adembenemend mooi, uitzicht op de Columbia River.

Volgende stop is het Vista house, hier heb je 360 graden zicht, links en rechts over de Columbia River. Deze rivier mag zich best de mooiste rivier noemen in USA naast de Colorado River in de Grand Canyon.

Hierna gaan we eindelijk naar de watervallen. We maken twee korte fotostops bij de Latourrel en Wahkeena Falls.

En ja dan, dan komen we bij de Multnomah watervallen. Het beste en mooiste voor het laatst bewaard. Wat is hij mooi! Het is een waterval die in twee delen naar beneden valt, het  eerste deel valt 165 meter en het tweede deel 21 meter. Er is een brug op 0,2 mijl hoogte, die makkelijk te doen is. Daarna kun je nog een mijl naar boven wandelen. A heeft het geprobeerd, deze weg is helaas te steil. Deze mijl is in 11 etappes verdeeld, het is zo steil dat A alleen etappe 4 haalt. Het is een mooi aangelegd pad, maar dat is zo steil dat je na elke 10 stappen stoppen. Dat is niet leuk meer. Helaas!

Moe maar erg voldaan gaan we naar ons hotel in Gresham. We zijn moe. We willen alleen maar uitrusten dus domino’s zorgt vandaag goed voor ons! We eten echt een lekkere pizza.

Tot morgen!

Gresham – Centralia – 215 mijl

Na een rustig ontbijt en een gezellige gesprek met de manager, die ons de tip gaf om in Centralia naar de Nike outlet te gaan, vertrekken we. We gaan vandaag naar Mount Helens en Mount Adams. Het moet een mooie dag worden.

We rijden een flink stuk snelweg, om bij weg 503 te komen. Het is een rustige weg, in de bossen. De afstanden en snelheid waarmee je kunt rijden vallen soms echt tegen. Onze eerste stop is Ape Cave aan de FR83. We maken hier een mooie wandeling. We worden aangesproken door iemand die wat Duits en klein beetje Nederland spreekt. Wel leuk dit soort gesprekken. We rijden de FR83 door tot aan het einde van de weg, we maken wat stops. Mount Helens is 18 mei 1980 uitgebarsten. En had een groot deel van de bossen weggevaagd. Deze hebben ze opgeruimd en opnieuw aangeplant.

Hierna willen we naar Windy Ridge. Een 17 mijl lange dirt road om bij de berg te komen. Als we afslaan, dan staan er hekken over de weg. Deze is afgesloten. Geen idee waarom. Dat gaat dan tot onze spijt over. We gaan dan maar naar het hotel. Het is een lange spannende weg naar Centralia.

We checken in, en gaan even winkelen in de outlet center, dat er vlak naast ligt. Dat is niks voor ons, en zijn we snel klaar. We eten vanavond in een heerlijke familie restaurant en zo heet hij ook.

We hadden echt deze dag nodig om bij te komen. Morgen gaan we naar Mount Rainier.

Tot dan!

Centralia – Packwood – Auburn – 302 mijl

In een koud Centralia worden we wakker. We ontbijten uit eigen voorraad. We beginnen langzamerhand koffie van thuis te missen.

We gaan vandaag drie routes rijden, ze lopen in een beetje in elkaar overeen. De eerste is de Mount Adams Drive. We rijden een flink stuk terug naar Randle, en daar nemen we de FR23, dat is een forest road. Dat zegt het al, je rijdt in de bossen. Wat op zich geen straf is. Onze eerste stop is de Layser Cave, dat is een spannend weggetje. We maken hier een mooi korte wandeling.

Als we onze weg willen vervolgen op de 23 dan staat er na enige mijlen dat er een washout is geweest en de weg verder afgesloten is. Wij hoeven maar een paar mijl verder te rijden om af te slaan, dit staat niet duidelijk aangegeven, maar ineens staan we stil. Een groot deel van de weg is echt weg. Ook mooi om te zien, maar dat komt even niet goed uit. We rijden het hele stuk terug en we moeten ook nog omrijden. We rijden terug naar Randle en nemen de US12 naar Packwood.

Dit heet nu de White Pass scenic route. Het is een mooie weg in de bergen. We maken redelijk wat stops en een kleine wandeling. Hier is er heel wat jaartjes geleden de vulkaan uitgebarsten en ze denken dat de lava tegen gletsjer aangekomen is. De gletsjers zijn vele malen groter dat de lava, dus lava wordt snel afgekoeld. Hierdoor ontstaan er rechte blokken. Het lijkt alsof de berg van flink palen is opgebouwd. Mooi gezicht om te zien.

Bij White Rimrock lake, lunchen we heerlijk, met zicht op het meer.

Vlak voor Naches, nemer de WA410-west naar Mt. Rainier. Hier loopt ook de Pacific Crest Trail. Het is een bijzonder mooi stuk. Mount Rainier is nog flink bedekt met gletsjers en sneeuw. Het is een prachtige berg. Het is al 17:00 uur als we bij de Visitor Center Sunrise zijn. We maken hier een korte wandeling. Op zich is dat best jammer. We zijn veel tijd kwijt geraakt door allerlei wegwerkzaamheden. De hellingen zijn bedekt met wilde bloemen. Je kunt hier echt mooi wandelen. Erg jammer! Maar niks aan te doen. Het is nog twee uur rijden naar ons hotel dus we gaan weer weg.

Iets voor achten en na flinke discussie over het kopiëren van onze paspoort, wat ons wel lukt om de door ons gemaakt kopie in te leveren, checken we in. Bij de Applebees eten we heerlijk. Het smaakte echt goed. Om 22:00 uur liggen we te slapen. Het was een mooie dag, had nog mooier gekund.

Tot morgen!