Vernon – Nelson (299 mijl)

We hebben heerlijk geslapen. Het is nog 5:00 uur in Vernon als we wakker worden. Tijdverschil van 1 uur ten opzichte van de tijdzone van gisteren. We ontbijten heerlijk in het hotel.

Na getankt te hebben gaan wij een route rijden waar we veel verschillende vogels zouden kunnen zien. Helaas is het niet goed aangegeven. We rijden de route en zien niet veel. Het waarschijnlijk ook niet het juiste seizoen. Bij Kopje Regional park zien we vier ganzen die net wegvliegen. Het is wel een mooie route. Veel fruitplantages die prachtig op de heuvels zijn aangelegd.

Na de route komen we op de Highway 97 naar Kelowna. Wat een grote stad is dat. Hier groeien bijna alle abrikozen, de helft van de peren en een derde van de appels van heel Canada. Huizen waar je U tegen zegt.

Bij de Walmart houden we een sanitaire stop en kopen melk en usb oplader.

Bij Summerland stoppen wij bij een mooie fruitstand. Daar kopen we peren en pruimen en een perzikensiroop.

In Penticton ‘the peachcity’ stoppen we voor een picknick bij het Okanagan meer. We blijven er maar even. Het waait behoorlijk en het voelt fris aan.

Vervolgens rijden we naar Oliver: de wine capitel van Canada. Er zijn heel veel wijngaarden.

Hoe dichter wij bij Ososyoos komen, hoe groter de fruitvelden worden. Er zijn hier heel veel Indiase boeren. Binnenkort is hier een Kabaddi wedstrijd.

Op de berg stoppen wij even om van het uitzicht te genieten. Hierna rijden wij langs een niet zo spannende weg naar Nelson.

We komen rond 16:30 uur aan bij het hotel dat midden in het centrum ligt. We vinden een parkeerplaats vlak voor het hotel. Na inchecken en koffers naar boven gebracht te hebben lopen wij een rondje in de stad. Het is een vrij toeristische stad. We halen eten bij een Indiaas restaurant. Het eten is wat pittig, maar smaakt heel erg goed. We schrijven de blog en drinken wat. Het was een lange dag. We gaan zo even zappen.

Tot morgen

Nelson (Canada) – International Selkirk Loop – Metaline (USA) – (225 mijl)

Het is 05:45 uur wanneer we wakker worden. Het is buiten koud en nat. Het heeft flink geregend. We pakken alles weer in (dat gaat op den duur erg vervelen) en brengen alles naar de auto. We moeten wachten op het ontbijt. Pas om 7:00 uur staat het ontbijt klaar: koffie, jus uit een pak en mierzoete muffins. Koffie is gelukkig wat sterker dan anders, maar nog steeds slootwater koffie

We gaan een deel van de Selkirkroute rijden. De eerste plaatsen die wij willen bezoeken zijn Harrop en Proctor. We moeten een veerbootje nemen. Het is koud en nat: dus doen wij het niet.

We rijden verder langs het Kootenay meer. Een prachtig meer, helaas door het slechte weer slaan wij de uitkijkpunten over.

In Kasko stoppen we. Een toeristenstadje, waar er een oude schoepenradboot ligt. We lopen wat rond. Bij een meatshop verkopen ze Duitse worsten. Grappig om dat te lezen. Bij een leuk restaurantje – Treehouse – gaan wij ontbijten. Omelet met champignons, uien, tomaat, gebakken aardappelen en toast. We delen het eten. Het is heerlijk. We rijden verder.

We rijden in een bergachtige omgeving en door de regen zijn mooie watervalletjes ontstaan. Het ruikt heerlijk. Ook de herfst is begonnen. Prachtige herfstkleuren op de bergen. Daar word je ondanks het slechte weer toch vrolijk van.

We bezoeken de Ghostown Santon. Er is een museum, maar volgens ons is het een bij elkaar geraapte zooitje. Oude (trolley)bussen en een stoomlocomotief en enkele wagons. We kijken even rond. En gaan weer terug.

Bij Winlaw kunnen we het Winlaw nature park bezoeken en een wandeling maken. Helaas is het erg slecht aangegeven. Bij het park aangekomen is de slagboom naar beneden. Het park is gesloten, maar volgens onze reisgids zou het park het hele jaar door open zijn. Helaas!!

Bij Castlegar bezoeken wij de Suspension bridge. Een mooie houten brug, die niet meer gebruikt wordt. Het regent inmiddels nog harder.

We gaan nu naar de grenscontrole. Daar worden wij wat ondervraagd. B zijn sinaasappel en A haar wandelstok mogen niet mee. Die laten we daar. Gelukkig we mogen door.

We rijden eerst ons motel voorbij. Twee aardige mannen in Metaline Falls wijzen ons de weg. Het motel is oud, maar schoon en we krijgen een grote kamer. We rusten wat uit.

Op advies van de receptioniste eten we bij een restaurant in Metaline. Het is eten is simpel, maar smaakt goed. Op de terugweg zit B een dier de weg oversteken. Hij roept grappende wijs: een beer op de weg! Het bleek een black bear te zijn. De derde beer die we tijdens deze vakantie gezien hebben. Terug in de kamer rusten we wat uit en eten ons fruit. Zometeen slapen.

Tot morgen.

Metaline – Sandpoint (367 mijl)

We hebben heerlijk geslapen. We eten wat uit eigen voorraad. Als we wegrijden is het 07:00 uur. Het is erg koud 39°F. Vlak na Metaline volgen we de Pend Oreille scenic byway.

Onze eerste stop is Sweet Creek Fall. Gewapend met onze wandelstokken en een beerbel lopen we naar de watervallen. Er zijn drie watervallen. Wij doen de onderste. De twee andere zijn alleen bereikbaar via glibberige paden, omdat het onlangs heeft geregend. Dat slaan we dus even over.

We zien veel kalkoenen en herten onderweg. Helaas geen beren.

We stoppen heel even bij de Box Canyon dam picnic area. Het is koud en nat en veel te vroeg voor een picknick.

Na Tiger rijden we op de Flowery Trail. Niks geen flowers. Best saaie weg. Kan aan het seizoen liggen.

We stoppen hierna nog bij de Crystal Fall. Mooie en schattige waterval.

In Newport stoppen we bij de Big M. B moet het sd-kaartje van dashcam kopieren naar pc en vervolgens leegmaken voor de opnames van de rest van de dagreis. We drinken wat warms en eten een kleinigheid.

Bij Oldtown Newport nemen we een verkeerde afslag en belanden bij een mooi park. We lopen langs een meer. Het weer is flink verbeterd. Inmiddels 62°F graden dat is 16°C.

We rijden terug en volgen de weg naar Blanchard, Spirit Lake, Athol en Bayview. Bij Bayview lunchen we met uitzicht op het meer.

Bayview ligt aan het Pont Oreille lake.

Bij Clarkfork gaan we naar het Johnson Vista point. Dat is drie mijl via een dirt road; dat was te doen is. Daarna vier mijl via een dirt road die ecnhter iets slechter is, maar eveneens te doen. Dan weer een mijl, via een erg slecht te berijden dirt road. Helaas na 1,5 mijl nog steeds geen Vista Point. De weg is erg smal, net breed genoeg voor een auto. Keren op de dirt road is onmogelijk en we hopen dat er geen tegenliggers komen, want passeren is ook onmogelijk. Wij durven niet verder te rijden en op een plek waarwe kunnen keren, gaan we terug.

We kijken op de klok en het is alweer 16:00 uur.

We rijden verder naar Troy, Moyie Springs, vervolgens naar Bonne Ferry en uiteindelijk naar Sandpoint. Het is ruim 18:45 uur wanneer we bij het hotel aankomen. We worden geholpen door een aardige dame.

We eten in het restaurant van het hotel. Rijst met geroerbakte groenten en kip. Ook hier mogen we delen. Daarna nemen we een toetje. A wordt dan ineens niet goed. We haasten naar de kamer. De rest van de avond verloopt redelijk.

Tot morgen.