North Conway (NH) – White River Junction (Vermont) – 146 mijl

Het heeft afgelopen nacht licht gevroren: de temperatuur daalde tot -3 graden. Als we naar de ontbijtzaal lopen, voelt het aangenaam fris aan. Vandaag werd het niet warmer dan maximaal 14 graden.

Vandaag rijden we de Kancamagus Highway, ook wel The Kanc genoemd – een schilderachtige route van 34,5 mijl langs NH Route 112 in New Hampshire, tussen North Conway en Lincoln. We hadden gelezen dat de piek van de herfstkleuren voorbij is, en dat klopt ook, maar desondanks is het een prachtige rit.

Bij het Saco Ranger Station kopen we een parkeerkaart, die nodig is om bij de verschillende stopplaatsen te kunnen parkeren. Het station zelf is gesloten, maar je kunt er gelukkig nog wel een kaart kopen.

Onze eerste stop in de kou is de Albany Covered Bridge — een schitterende houten brug met een prachtig uitzicht. Het is er gezellig druk.

Bij de Lower Falls genieten we even van de rust. Het is meer een stroomversnelling dan een echte waterval, maar wel erg mooi.

De Bear Notch Road is een 9 mijl lange weg waar je vorige week waarschijnlijk nog volop kleurige bossen had kunnen bewonderen. Wij vinden het nog steeds een erg mooie route, met uitzicht op de bergen – werkelijk prachtig!

Bij de Passaconaway Historic Site maken we een wandeling door het bos. Daar staat nog een huis van de eerste bewoners uit 1890. We lopen over een tapijt van dennennaalden: heerlijk rustig en sfeervol.

Om de Sabbaday Falls te zien maken we opnieuw een prachtige wandeling. De waterval is indrukwekkend, maar het is er wel druk. Je kunt hier ook zwemmen, maar daarvoor is het vandaag echt te fris.

Daarna rijden we de route uit en vervolgen onze reis verder. Even laten zowel mobiel internet als navigatie het afweten, dus we moeten op gevoel kiezen welke kant we op moeten. Gelukkig brengt Miep ons via een schitterend bergachtig landschap naar de Quechee Gorge in Quechee, Vermont, langs de Amerikaanse Route 4.

De kloof is 50 meter diep en daarmee de diepste van Vermont. Het is een populaire toeristische trekpleister in het Quechee State Park en je kunt de kloof bewonderen vanaf de brug op Route 4 of vanaf wandelpaden aan beide zijden. We maken er een pittige maar prachtige wandeling.

Ons hotel valt helaas wat tegen. De kamers zijn prima, maar de buitenkant oogt niet zo fris. Dat weet je natuurlijk nooit van tevoren. We blijven hier twee nachten.

Ellsworth (Maine) – North Conway (New Hampshire) – 253 mijl

Wat is het koud! Toen we vanochtend wakker werden, was het slechts vier graden. Na een heerlijk ontbijt vertrokken we iets voor acht uur richting Bangor. Vandaag stond vooral in het teken van een lange reisdag, met veel kilometers en onderweg een aantal prachtige natuurverschijnselen om te bewonderen. We volgden grotendeels de route over de USA Route 2.

In Bangor maakten we een stop bij het huis van de beroemde schrijver Stephen King. Hoewel hij er officieel niet meer woont, wordt het volgens berichten omgevormd tot een museum. Het is een prachtig huis, met als bijzonder detail een indrukwekkend kunstwerk gemaakt van een boomstam.

De geplande wandeling lieten we aan ons voorbijgaan – de kou was simpelweg niet vol te houden. Toch genoten we enorm van de rit. De route was schitterend, met felgekleurde bomen die de herfst op haar mooist lieten zien. De zon scheen, wat het landschap nog betoverender maakte.

Rond de middag hielden we pauze in Farmington voor de lunch. Later, in Bethel, maakten we alsnog een korte wandeling. Na een hele dag in de auto was dat precies wat we nodig hadden – even de benen strekken deed ons goed.

Via de NH 302 reden we door naar Bretton Woods, een historische plek waar in 1944 onder meer besloten werd tot de oprichting van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). We bewonderden het prachtige hotel waar dit beroemde verdrag tot stand kwam – indrukwekkend in zijn ligging én geschiedenis.

In Jackson bezochten we een klassieke Covered Bridge, die nog altijd volop in gebruik is. Het gaf een mooi inkijkje in het karakteristieke, landelijke Amerika.

In totaal hebben we vandaag 410 kilometer gereden, door een adembenemend mooie omgeving. Het landschap begon vlak, maar werd gaandeweg steeds bergachtiger. De felgekleurde herfstbomen maakten het tot een waar schilderij. Toen we vertrokken uit Ellsworth was het zes graden, en bij aankomst in North Conway was het tien graden. Op één moment tikte de thermometer zelfs veertien graden aan. Ondanks de kou bleef de zon de hele dag schijnen, met nauwelijks wind – een prachtige dag vol indrukken en natuurpracht.

Brunswick (Maine) – Ellsworth (Maine) – 184 mijl

Na zo’n intensieve dag als gisteren hebben we heerlijk geslapen. Vooral A heeft goed geslapen – en dat is voor haar best een uitdaging. In het hotel zijn we de enige gasten in de ontbijtzaal; op de parkeerplaats staan maar een handjevol auto’s. Wat een rust! Het is ongeveer 18 graden.

Onze eerste stop is Bowdoin University in Brunswick, een prestigieus liberal arts college. We mogen zo de campus op. Deze is echt bijzonder: overal hangen hangmatten tussen esdoorns die nu bijna in herfstkleuren staan.

Aan Federal Street in dezelfde plaats bezichtigen we het huis van Harriet Beecher Stowe, de schrijfster van De hut van Oom Tom. Een prachtige woning, maar omdat het nog vroeg is, is ze helaas niet open voor publiek.

In Thomaston wandelen we heen en weer over de Androscoggin Swinging Bridge, een mooie hangbrug die zachtjes beweegt – met een prachtig uitzicht.

Enkele mijlen verder bewonderen we van buiten de replica van de Mansion van General Henry Knox. Ook deze is dicht, waarschijnlijk vanwege de government shutdown. Ach ja, je ziet het onderweg, stopt even, geniet ervan en maakt een foto.

Voor het Owl’s Head Lighthouse maken we een korte maar erg mooie wandeling. Wat een plaatje: een witte vuurtoren tegen een helderblauwe lucht — schitterend contrast!

In Port Clyde bezoeken we de Marshall Point Lighthouse, bekend van de film Forrest Gump. Ondertussen is het weer omgeslagen: mistig en harde wind. Vijf mijl verder is het ineens weer zonnig. Het lijkt alsof we vuurtoren-verslaafd zijn — en misschien is dat ook wel zo. Maar vaak zijn bij die vuurtorens de uitzichten fenomenaal, met picknickplekken, koffiegelegenheden en niet te vergeten: sanitaire stops.

Onderweg kleuren de bossen steeds intenser. Wat een cadeau om hier doorheen te rijden! 🍁

In Rockland willen we naar de Breakwater Lighthouse lopen – over een pier van 0,8 mijl heen en terug over grote, ongelijke stenen. Het waait flink. A probeert het, maar keert na een derde om: te vermoeiend. Het is er ook best druk. Op een bankje eten we onze broodjes en drinken koffie.

In Camden Hills State Park rijden we nog naar een kleine bergtop, waar je een adembenemend uitzicht hebt over de zee. Dat beeld zal ons nog lang bijblijven.

Via de indrukwekkende Penobscot Narrows Bridge rijden we naar Ellsworth, waar we twee nachten blijven.

Het was een prachtige dag — vol kleur, rust, natuur en onvergetelijke indrukken. 🌅