White River Junction – Lenox (MA) – 172 mijl 🍁

De temperatuur schommelt rondom het vriespunt in de ochtend. Na een heerlijk ontbijt met warme croissantjes van Dunkin’ Donuts vertrekken we rond 8:15 uur. Het hotel was brrrr, maar de dag belooft veel goeds.

We rijden vandaag over de US-4 richting Woodstock – niet het beroemde festivalstadje, maar een charmant, klein dorpje.

In Center Rutland bezoeken we Wilson Castle, een prachtig oud kasteel dat momenteel wordt gerenoveerd. Het belooft schitterend te worden zodra het werk klaar is.

Daarna gaan we naar West Rutland, waar we graag de Elevated Boardwalk willen doen – volgens de beschrijving een wandeling van twintig minuten door een vogelbroedgebied. Na wat zoeken vinden we het pad… en tot onze grote verrassing is het nog geen 200 meter lang! We moeten er hard om lachen, maar het uitzicht is wel schitterend.

In Hildene bewonderen we van een afstand het zomerverblijf van de familie Lincoln – een statig huis, gelegen in een prachtige omgeving met een oprijlaan vol bomen in herfstkleuren.

Daarna rijden we de Skyline Drive op: een 5,2 mijl lange weg die ons naar de top van Mount Equinox leidt. De rit is steil maar spectaculair. Bij het toegangspunt krijgen we een muntje en een papiertje mee voor de terugweg. Boven, op 3.800 voet hoogte, genieten we van een adembenemend 360-graden uitzicht over de bergen in hun herfsttooi. De afdaling is spannend, met enkele scherpe haarspeldbochten.

In Bennington doen we wat boodschappen en genieten van een heerlijke lunch. Daarna rijden we verder tussen de bergen van Vermont naar Massachusetts. Rond 15:00 uur begint het zachtjes te regenen, dus besluiten we lekker naar het hotel te gaan.

Een prachtige dag samen — en we hebben nog een paar mooie dagen tegoed. Wat vliegt de tijd!

White River Junction (VT) – White River Junction (VT) – 250 mijl

Het was nog fris vanmorgen, slechts twee graden, al scheen de zon al vrolijk toen we van ons hotel vertrokken. Tijdens het ontbijt was het nogal rumoerig. Ach, veel stelde het ontbijt toch niet voor, dus aten we liever wat uit onze eigen voorraad – net zo makkelijk.

Vandaag volgden we grotendeels de schilderachtige VT 100 door de Green Mountain National Forest. In Killington maakten we een stop bij de waterval Thundering Brook. Via een vlonderpad wandelden we ernaartoe. Onderweg kwamen we nauwelijks iemand tegen, maar eenmaal bij de waterval stonden er zeker tien tot vijftien auto’s geparkeerd. Gezellig druk, noemen wij dat. Het was fris, maar heerlijk om midden in de natuur te zijn.

Daarna reden we via Pittsfield, Talcville, Rochester en nog vele andere dorpen door de dalen van de prachtige bergen. Overal leek iets te gebeuren – kleine evenementen, drukte op straat – wat zorgde voor wat chaos onderweg. Parkeren of rustig doorrijden was soms onmogelijk, maar het hoorde erbij.

In Waterbury bezochten we de Ben & Jerry’s-fabriek. Helaas waren alle rondleidingen uitverkocht en stond er een eindeloze rij voor de ijsjes. Wat hebben wij het zwaar! 😉 Gelukkig konden we nog wel de “Graveyard” bezoeken – het kerkhof van alle smaken die niet meer gemaakt worden. Ondertussen liep de temperatuur op tot 18 graden; een heerlijk contrast met de koude ochtend.

Stowe bleek een ontzettend leuk dorp, perfect om een dagje te winkelen, eten en gewoon wat rond te slenteren. Niet ver daarvandaan wandelden we naar Moss Glen Falls, een schitterende waterval. De route begon eenvoudig met een vlonderpad, maar het laatste stukje was pittig. Toch was elk stapje omhoog de moeite waard.

Via de VT 108 reden we verder naar Jeffersonville. Wat een prachtige route! Druk, dat wel, maar elke bocht bood een nieuw uitzicht – echt een cadeautje.

Op de terugweg, via Montpelier, stopten we nog even om wat lekkers voor thuis te kopen. Uiteindelijk kwamen we weer aan bij ons hotel, moe maar voldaan. Wat een geweldige dag! Van 2 graden in de ochtend naar bijna 20 in de middag, en de hele dag zon – beter kon het niet. 🌞

Ellsworth (Maine) – Acadia National Park – Ellsworth – 123 mijl

Volgens de weerberichten wordt het vandaag slecht weer. We worden wakker in een koud en grijs Ellsworth. De temperatuur blijft steken rond de 11 à 12 graden. Rond 14:00 zou het ophouden met regenen. Ongeveer tien jaar geleden waren we hier ook – toen regende het flink. Rond 8:30 uur vertrekken we richtng Acadia National Park. Bij het Visitor Center horen we dat we, vanwege de shutdown, het park gratis mogen bezoeken. Dat is dan weer een meevaller!

Wat een regen! Toch rijden we de route. Het heeft iets magisch: de felgekleurde bomen, de grijze laaghangende wolken, de miezerige regen. Veel wandelingen slaan we over, maar af en toe stappen we uit voor een foto – voor zover dat lukt.

Ondanks het slechte weer is het best druk. Wat hebben we dit gemist!

Bij Bass Harbor Head Lighthouse staan we een uur in de rij. Velen geven het wachten op, maar wij niet – we hebben tijd genoeg. Uiteindelijk blijkt het een piepkleine vuurtoren te zijn. Juist daardoor erg grappig. Ondertussen is de harde regen veranderd in een milde miezer.

Bij een meertje pakken we deze keer de picknickmand niet echt uit maar eten onze heerlijke broodjes en koffie in de auto. Vanmorgen bij het hotelontbijt hadden we gelukkig wat extra lekkers meegenomen.

Bij Jordan Pond waaien we lekker uit. Het is inmiddels 14:00 uur en, zoals beloofd, droog. Eindelijk kunnen we wat meer doen. Wat een prachtig meer!

Bij Sand Beach maken we een mooie wandeling over het strand. Er vindt zelfs een huwelijk plaats – de bruidegom staat te wachten op zijn bruid. Poeh, dat is wel héél romantisch 😄 maar leuk om te zien.

We lopen nog een stuk van de Great Head Trail – een prachtige wandeling met uitzicht op de oceaan en de roodkleurige rotsen.

Bij de Thunder Hole zien we hoe het zeewater met kracht tegen een langgerekte rotsspleet opbotst. Indrukwekkend mooi.

Daarmee is de dag weer compleet.

We rijden met de meute mee terug naar de uitgang. Het is 17:00 uur en al schemerig. Dicht bij het hotel zien we de zon nog even doorbreken. Een perfecte afsluiting van een grijze, maar toch prachtige dag.