Baltimore

Wat gaat de tijd snel, alweer dag 25! De dagen lijken voorbij te vliegen, maar vanmorgen voelde het toch echt even als herfst: het was ijskoud. Slechts 4 graden toen we naar de bushalte liepen. Onze adem hing als wolkjes in de lucht – echt bibberweer.

Vandaag stond een uitstapje naar downtown Baltimore op het programma. We gingen met het openbaar vervoer: eerst met de bus, daarna met de trein. De busrit verliep soepel, maar toen we bij het treinstation aankwamen, schrokken we wel even. We kwamen terecht in een wat ruigere buurt van Baltimore – mensen die duidelijk onder invloed waren, figuren die er niet bepaald fris uitzagen. We werden niet aangesproken of lastiggevallen, maar het voelde gewoon niet prettig. Vooral voor A was het heftig, het riep herinneringen op aan de ervaring in de bus in New Orleans. Alsof de spanning van toen weer even terugkwam. En dan kwam de trein ook nog een kwartier te laat… wat een start van de dag!

Gelukkig kwamen we veilig aan in de stad. We liepen via Pratt Street richting de Inner Harbor, waar een paar indrukwekkende oorlogsschepen liggen. Het was er gezellig druk, want morgen wordt de marathon van Baltimore gelopen. Bij het Visitor Center werden we vriendelijk geholpen door een dame die ons een plattegrond meegaf. Er rijdt ook een gratis shuttlebus die langs de belangrijkste bezienswaardigheden gaat – handig, al zaten er ook wat van dezelfde soort mensen. Niet onaardig, maar voor A toch even wennen.

Onze eerste stop was de wijk Mount Vernon met het plein ter ere van George Washington. Het was er heerlijk rustig, bijna sereen. Daarna gingen we op zoek naar “1700 Pound Dog”, (ook bekend als His Masters Voice) een 14 voet hoge hond van metaal die voor de hoorn van een (antieke) grammofoon zit – grappig en opvallend om te zien.

Helaas bleek de Peabody Library gesloten. Jammer, vooral voor B, die er erg naar uitkeek. Wat is dat toch met bibliotheken die dicht zijn als wij er zijn? De Peabody staat bekend om haar prachtige architectuur – gietijzeren balkons, een glazen dak – echt een pareltje van de Johns Hopkins University. Ook bij die Universiteit zijn we nog even gaan kijken. De campus was mooi en indrukwekkend, al was ook daar de bibliotheek dicht. De universiteit zelf is een van de beste ter wereld – in 2020 stond ze zelfs op de twaalfde plaats van de Times Higher Education Rankings.

Rond half twee begon de honger toe te slaan, dus gingen we lunchen bij de binnenhaven. We aten heerlijke pizzapunten terwijl we uitkeken over de drukke promenade, waar mensen wandelden en de zon genoten. Inmiddels was het 19 graden – wat een verschil met vanmorgen!

Na de lunch bezochten we het World Trade Center Baltimore, een bijzonder vijfhoekig gebouw ontworpen door I. M. Pei. Het is zelfs het hoogste pentagonale gebouw ter wereld! Vanaf de 27ste verdieping hadden we een adembenemend uitzicht over de stad en de baai. De zon scheen volop en alles leek even goud te glanzen. Er is ook een kleine 9/11-herdenkings-plaats en een souvenirwinkel – het gaf een mooi moment van bezinning na een volle dag.

Daarna was het mooi geweest. Genoeg cultuur, genoeg indrukken. We namen dezelfde route terug naar ons hotel – weer een beetje bijzonder, maar gelukkig zonder problemen.

Wat een dag vol contrasten: van koude ochtenden tot warme middagen, van onrustige buurten tot prachtige uitzichten. Baltimore heeft indruk gemaakt – op z’n eigen, rauwe manier.